Wandeling vrijdag 23 Augustus 2019

Het is al weer even geleden dat ik iets geschreven heb, maar dat betekent niet dat ik niet meer gewandeld heb. In tegendeel, ik ga dagelijks op stap met Tyson en maak dan kortere en langere wandelingen. Ik probeer in ieder geval iedere dag tenminste 10.000 stappen te lopen en dan heb ik toch weer een leuk aantal kilometers te pakken.

Als je mijn blog al eerder gelezen hebt of mij mogelijk al wat langer volgt, zou je kunnen weten dat één van de redenen om te wandelen op dagelijkse basis een zware depressie is. Welnu, gisteren is een belangrijke dag geweest. Zonder verder in details te treden is door specialistische zorgverleners officieel vastgesteld dat ik in een ernstige depressie zit en dat spoed behandeling noodzakelijk is.

Vorige week donderdag ging het niet goed met me. Door acute zorg die toen verleend is, is medicatie voorgesteld waarmee ik gemakkelijker kan slapen en waarmee mijn gedachten een beetje rustiger worden. De scherpe randen er vanaf, zeg maar. Nadeel daarvan is evenwel dat mijn wandel tempo op sommige momenten net iets sneller is dan een slak. Ik ben soms zo duf van de medicatie dat tempo lopen absoluut onmogelijk is. Ik ben al blij dat ik überhaupt kan wandelen. Dus om die reden vanmorgen op zijn “elf en dertigst” één van mijn favoriete uitlaatrondjes voor Tyson gelopen. Ruim 3 kilometer afwisselend langs weiland en door woongebied heen. Maar dan een prachtige woonwijk met mooie vrijstaande woningen en afwisselend ook veel ruimte om Tyson uit te kunnen laten. Ik was vanmorgen vroeg op en besloot om die reden om vroeger dan normaal mijn eerste ronde met Tyson te gaan lopen. Ik had echter een beetje onderschat dat de medicatie voor mijn depressie nog een paar uur aan het werk was. Man, man, het leek wel of ik net straalbezopen uit de kroeg kwam. ( niet dat ik daar ook maar enige ervaring mee heb, maar ik kan mij het gevoel voorstellen).

Ik heb nog nooit zo langzaam gelopen. Alles komt veel trager binnen dan normaal en ook mijn benen willen absoluut niet sneller dan het laagst mogelijke tempo dat een mens kan lopen zonder om te vallen. Het was een bijzondere ervaring, kan ik wel vertellen. Maar de volgende keer ga ik toch liever maar weer lopen wanneer de werking van de medicatie wat minder sterk aanwezig is. Die kleine pilletjes houden mij gewoon zo’n 12 uur onder zeil.

Gelukkig kan ik wel blijven wandelen, maar zo nu en dan zal ik de afstand en zeker de tijd die ik er mee kwijt ben even moeten aanpassen.

Evengoed heb ik vanmorgen weer heerlijk gewandeld en hoop in binnenkort weer meer sprankelende wandelingen en/of ontmoetingen te kunnen beschrijven.

Voor nu, fijne dag allemaal en wandelse!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s