Bijzondere ontmoeting met de man met de Duitse herder

Bijzonder ontmoeting op donderdag 25 Juli 2019

Het was donderdag 25 Juli 2019. Dat is de dag waarop geschiedenis werd geschreven over de zeer hoge temperatuur van meer dan 40 graden Celsius, hetgeen in Nederland best bijzonder genoemd mag worden. Alhoewel uitschieters in de temperatuur steeds vaker voor lijken te komen. Lange droge zomers is meer regelmaat dan uitzondering.

Op deze dag was ik ’s morgens eerst al een kleine 5 kilometer gaan wandelen met mijn kleine vriend Tyson. Omdat het al best warm was zijn we vroeg begonnen en hebben we de wandeling korter gemaakt dan normaal gesproken. Het is gewoon te warm. Ook Tyson heeft best wel moeite met dit weer. Hij gaat door op wilskracht, want daar heeft hij genoeg van. Maar het afkoelen is voor een hond nog lastiger dan voor ons. Alleen via de tong en de voetzooltjes kan een hond zijn warmte verliezen en dat schiet gigantisch tekort met zulke hoge temperaturen. Dus dan bescherm ik hem tegen zichzelf en maak ik de rondjes gewoon iets korter. Maar zelf wil ik nog even wat meer inspanning aan de dag leggen, dus na de wandeling en een bakje koffie stap ik op de fiets voor een fietstochtje van zo’n 20 kilometer.

Wijzer geworden door de afgelopen warme dagen heb ik mezelf voorgenomen om vooral te genieten van een rustige fietstocht, zonder enige prestatiedrang op het gebied van afstand en/of snelheid en puur te genieten van de rit door een mooie landelijke omgeving.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben uiteindelijk rond 10:30 uur op de fiets gestapt en rustig gaan fietsen. Het dorp uit via het park met veel bomen die ook voor wat schaduw en dus ook verkoeling zorgen het platteland in, met geen enkele ontsnapping meer voor de brandende zon. Na ongeveer 3 kwartier fietsen reed ik een volgend dorp in. Een dorp waar ik ook 10 jaren heb gewoond.

Je hebt dat misschien zelf ook wel. Van die mensen in je dorp of omgeving die je met enige regelmaat tegenkomt en altijd weer herkent, omdat ze op één of andere manier opvallen. Jaren geleden dus, liep ik in dit dorp ook vaak met onze, toen nog 2, honden en kwam deze man dan heel vaak tegen. Een al wat oudere man, met een opvallende manier van lopen. Alsof hij zijn ene been niet zo gemakkelijk kon bewegen. De typerende manier van lopen herkende ik dan ook al van grote afstand. Deze man liep altijd met een Duitse herder. In de eerste jaren dat ik hem tegenkwam was dit met een oude Duitse herder, die, naar gelang de tijd verstreek steeds moeilijker ging lopen door de ouderdom. Toen ik een keer zonder mijn eigen honden onderweg was heb ik eens een praatje met deze man gemaakt terwijl hij zijn oude herdershond aan het uitlaten was. En uitlaten bij deze man was absoluut geen rondje om de kerk, maar kilometers lange wandelingen. En dat wel 3 keer op een dag. Ik kwam hem vaak tegen, maar steeds weer op andere plekken, die best ver uiteen lagen.

Afijn, op het moment dat ik hem dus jaren geleden tegenkwam, stopte ik om een praatje met hem te maken. Hij was dit duidelijk niet gewend, maar scheen het wel leuk te vinden om een praatje te maken. Het klikte meteen tussen ons beiden. En voordat ik het wist vertelde hij mij bijna zijn hele levensverhaal. Maar het meest vol was hij van het feit dat zijn vrouw hem ontvallen was. Ze was enkele jaren daarvoor overleden en ik geloof dat de beste man die klap nooit te boven is gekomen. Hij verwerkt zijn verdriet en het gemis met het maken van kilometers lange wandelingen met zijn trouwe, oude, Duitse herder. Die laatste kon toen echter de wandelingen steeds minder goed aan, door zijn leeftijd en de ouderdomsgebreken die daar bij horen. En op een dag was het onvermijdelijke gebeurd. Zijn oude, Duiste herder was ook ingeslapen. Nu liep hij met zijn ziel onder zijn arm zonder hond zijn rondjes. De man was duidelijk geëmotioneerd tijdens zijn wandelingen, zo helemaal alleen. Hij vertelde mij ooit dat hij wel moest lopen, omdat hij niet thuis kon blijven zitten, omdat de eenzaamheid hem dan duidelijk teveel zou worden.

Maanden later zag ik hem toen ooit weer eens lopen en wat denk je?…….. naast hem liep een jonge Duitse herder. Alsof het nooit anders was geweest.Wat een prachtig gezicht was dat zeg. Toen ik aan hem vroeg of hij een nieuwe hond had schudde hij zijn hoofd. ‘Een nieuwe hond, daar begin ik niet meer aan’ vertelde hij. ‘Waar zou het beestje naar toe moeten als ik er niet meer ben? Daar is mijn liefde voor een hond te groot voor. Deze laat ik uit voor iemand anders. En daar geniet ik toch zo van. Voor iedereen de beste oplossing. Ik kan weer dagelijks wandelen met het door mij zo geliefde hondenras, de hond heeft het daardoor goed en als ik er plotseling niet meer ben dan heeft de hond altijd zijn echte baasjes nog’. Wat een prachtige samenwerking is dit zeg. De man weer een hond in zijn leven waar hij uren en uren mee mag wandelen. Deze man heeft altijd een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Zo iedere dag zijn vrouw missen en het gemis dragelijk maken door uren met een Duitse herder te wandelen.

Toen wij verhuisd waren kwam ik de man nooit meer tegen, maar ik ben hem nooit vergeten.

En zo gebeurde het dus afgelopen donderdag dat ik het dorp weer in fietste waar ik zo’n 10 jaren heb gewoond. En terwijl ik daar fiets zie ik de verte een silhouet bewegen met daarnaast de contouren van een hond, een Duitse herder om precies te zijn. De man bewoog zich op de zo kenmerkende manier voort als de man waar ik dus jaren geleden mee gesproken had en die het gemis van zijn overleden vrouw probeert te dragen door uren en uren met een Duitse herder te gaan wandelen.

Ik vond het zo ontzettend leuk om deze man daar te zien lopen met een Duitse herder dat ik naast hem stopte en van mijn fiets afstapte. Ik liep naar hem toe en zei: ” Goh, dat ik jou hier nou zie lopen met een prachtige, jonge en speelse Duitse herder. Dat doet mij heel erg goed. Ik vind het fijn om te zien dat je nog steeds met je hond aan het wandelen bent.” Het leek wel of de tijd had stilgestaan. De man zag er nog hetzelfde uit en het leek alsof de tijd hem absoluut niet had veranderd. Hij keek me aan en ik zag de tranen in zijn ogen gaan branden. Ik schrok eigenlijk een beetje, want dat had ik absoluut niet zien aankomen. Ik was oprecht blij om hem te zien en sprak dat naar hem uit. De man strekte zijn arm uit en greep mij bij mijn schouder en sprak met gebroken stem: ” Man, wat vind ik dat nou toch ontzettend mooi om je dat te horen zeggen”. ” Dat heeft nog nooit iemand tegen mij gezegd”. Ik vroeg wat hij nou precies bedoelde, want ik snapte hem niet helemaal. ” Nou dat je blij bent om mij te zien en daar helemaal voor van je fiets afstapt om dat tegen mij te zeggen. Dat heeft echt nog nooit iemand tegen mij gezegd. Dat vind ik zo ontzettend fijn om te horen. Dank je wel daarvoor”.

Ik was totaal verbijsterd. Gewoon even stoppen om tegen iemand te zeggen dat je het leuk vind om hem weer te zien lopen met zijn jonge Duitse herder en dan zo’n reactie krijgen. Dat vind ik heel erg bijzonder. We hebben nog een tijdje staan praten. Hij vertelde dat dit weer een nieuwe Duitse herder was, die hij ook weer mag uitlaten van de eigenaar. En dat hij daar weer zo van geniet. De liefde van deze man voor de Duitse herder waarmee hij mag lopen is zo onbeschijflijk mooi. De hond is het enige dat hij nog heeft en de reden om voor te leven.

Tijdens ons gesprek heeft hij mij nog wel 5 keer bij mijn arm gepakt en zijn verwondering uitgesproken dat iemand het zo leuk vind om hem weer eens te zien. Hij kon er gewoon niet over uit.

Ik heb hem bedankt voor het leuke gesprek en de hoop uitgesproken dat we elkaar nog weer eens tegen komen. Dat hoopte hij ook.

En zo werd een rondje fietsen een hele mooie ontmoeting met een man met het hart op de juiste plaats en zoveel verdriet om het gemis van zijn vrouw, dat het bij mij heel erg binnenkwam. Ik worstel met de vraag over de zin van het leven en zo’n ontmoeting is dan toch weer een pareltje in mijn leven.

Ik koester dit moment in mijn hart.

2 gedachten over “Bijzondere ontmoeting met de man met de Duitse herder

  1. Hoe simpel kan het zijn om iemand blij te maken ,door gewoon te zeggen wat op je hart ligt.
    Ik hou van deze momenten (die mij regelmatig overkomen ,)dan kan ik ook zo gelukkig zijn als iemand oprecht blij is . Dit is volgens mij waar het leven omdraait.

    Like

    1. Helemaal met je eens Jose. De emotie die bij die man vandaan kwam was overweldigend. En vervolgens het besef bij mij dat die man dus nooit zo’n vriendelijke opmerking krijgt van iemand. Hij was zo oprecht blij en bleef mij maar bedanken. Hoe bijzonder. Jij kent mij inmiddels een beetje en de situatie waarin ik verkeer, dus je begrijpt wel dat dit mij enorm goed doet. Dank voor je reactie. Mijn trouwe lezeres

      Like

Laat een reactie achter op Jose Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s