Wandelen voor de regen uit

Met de steeds donker wordende lucht op de achtergrond staat deze trotse treurwilg rustig de dingen af te wachten. Dat doet hij al jaren en zal hij ook nog jaren blijven doen.

Vanmorgen buitelden de weermannen en – vrouwen over elkaar heen om te mogen melden dat er regen aan zit te komen, veel regen. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus terwijl ik mijn eerste kop koffie van deze dag zat te drinken, samen met mijn vrouw stelde ik mijn plannen bij voor deze dag. Dat allemaal door de over elkaar heen buitelende weermannen en -vrouwen op deze ochtend in de diverse nieuwsbulletins.

De wandelschoenen stonden al klaar. Dat staan ze iedere dag hoor. Want sinds de dag dat ik hoorde dat ik blijvend diabetespatiënt zou zijn voor de rest van mijn leven was er iets bijzonders gebeurd. Ik wilde dit absoluut niet zonder slag of stoot accepteren. Dus heb ik overal waar ik maar kon zoeken informatie ingewonnen over wat ik hiertegen zou kunnen doen, op een manier anders dan medicijngebruik.

Begrijp me goed. Als medicijnen het enige was dat mijn genezing zou kunnen helpen dan had ik me daarbij neergelegd, maar overal waar ik zocht kreeg ik de bevestiging dat er nog andere mogelijkheden zijn. De twee belangrijkste zijn voeding en (dagelijkse) beweging. Over voeding zal ik later nog een apart stuk schrijven, want daarin heb ik eigenlijk alles aangepast en veranderd naar een hele andere manier van eten en drinken met geweldig resultaat. Maar beweging kwam ook overal terug. En dan met name wandelen. Wandelen is leuk, wandelen is goedkoop en wandelen scoort resultaat in de bestrijding van diabetes. 100%waar!

Vanaf 1 Januari 2019 ben ik dagelijks gaan wandelen. Ik heb het redelijk rustig opgebouwd, hetgeen voor mij een hele uitdaging is. Meestal ga ik ergens 200% voor, maar om blessures te voorkomen heb ik deze keer mijn verstand gebruikt. En dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Binnen 4 maanden 20kg afgevallen. Niet alleen door dagelijks wandelen, ook door mijn voeding aan te passen.

Dus, terug naar de weermannen en -vrouwen en hun dreigende uitspraken over de op handen zijnde regenbuien die in de loop van de ochtend op de proppen zouden komen. Na de koffie ben ik direct vertrokken. Samen met mijn wandelvriend Tyson, onze boerenfox. superhond in zakformaat.

Het was heerlijk wandelweer. Prettige temperatuur van tegen de 20 graden, klein beetje zon, maar de dreiging van de voorspelde regenbuien hing letterlijk en figuurlijk in de lucht. Bij aanvang de door mij gebruikte bewegingsapps ingesteld. Voor de liefhebbers ik gebruik er maar liefst 3 tegelijk (controle-freak heh). Ik gebruik Runtastic Pro, Runkeeper en Fitbit. De laatste in combinatie met mijn sporthorloge. Hiermee kan ik mijn afstanden, verbruikte caloriën, tijd, alsook mijn slaapuren en hartslag 24/7 bijhouden.

Nadat alle apparatuur was ingesteld ben ik op pad gegaan. Als ik ga wandelen dan heb ik vaak wel een bepaald doel voor ogen en soms ook wel een bepaalde route die ik wil gaan lopen, maar ik pas dit al wandelend ook gerust aan hoor. En, niet onbelangrijk, ik luister goed naar mijn lichaam. Als ik een lange afstand heb gepland, maar het voelt niet goed tijdens het wandelen, dan durf ik de wandeling ook gerust aan te passen.

Maar vanmorgen voelde alles goed. Die kleine Tyson had er ook zin in. Een beetje teveel eigenlijk. Hij liep strak voorop en liet duidelijk merken dat hij vandaag voor de sprint wilde gaan. Ik hing er als een soort van grote vlag achteraan. Daarom na de eerste kilometers maar besloten om het park in te gaan, zodat die kleine geweldenaar los kon rennen. Dan kon ik gewoon blijven lopen en hij helemaal uit zijn dak gaan, zodat het voor ons allebei leuk blijft. Zo gezegd, zo gedaan. We waren al een eindje in het park. Dat wil zeggen, ik was een eindje in het park en Tyson had de eerste kilometers al afgelegd in supersprint. Nou moet je weten dat Tyson een heel leuk en gezellig hondje is, maar het is en blijft een terriër met het daarbij behorende temperament. Daar is niks mis mee, maar ik loop altijd als een soort mobiel radarstation om me heen te kijken op zoek naar katten, konijnen of andere reuen. Want onze Tyson is een reu, een echte man met alles er nog op en aan. en dat wil hij altijd graag laten merken. Vooral tegen veel grotere honden met dezelfde hoeveelheid testosteron. Omdat ik altijd weer heelhuids thuis wil komen ga ik teveel voor de hand liggende confrontaties dan ook liever uit de weg. Terwijl Tyson de sprint weer had ingezet en alweer lang en breed buiten beeld was, zag ik op zeer grote afstand een man lopen met een grote hond, aan het silhouet te zien een soort van poolhond zoals een husky of Alaskan malamute. Deze man loopt blijkbaar ook als een soort van radarpost rond, want blijkbaar heeft hij in de verte Tyson in hoge snelheid in zijn richting zien komen rennen. In ieder geval zag ik op grote afstand de man plotseling omkeren en met zijn hond razend snel teruglopen in de richting waaruit hij vandaan gekomen was. Tyson was voor mij in geen velden of wegen te zien. Dus ik een keer hard geroepen en ja hoor, daar kwam op grote afstand die kleine vent al weer aan sprinten. Hem nog even een beetje de vrije hand gegeven, maar wel alvast weer in de richting van de ingang van het park terug gelopen. Hij was zijn eerste stoom tenminste even kwijt. Vervolgens heb ik hem weer rustig kunnen aanlijnen en zijn we het park weer uit gelopen om onze geplande ronde te vervolgen.

Met de prettige temperatuur en niet teveel zon was het een lust om te wandelen deze ochtend. Langs een stuk bos en later langs de rivier, waar meestal wel wat wind staat hebben we deze ochtend ruim 12 kilometer gelopen in 2 uur en 14 minuten, hetgeen neerkomt op een gemiddelde snelheid van 5,4 km/uur. Daarbij wil ik wel opmerken dat dit gemiddelde mede wordt veroorzaakt omdat Tyson onderweg ook nog wil snuffelen en zijn behoefte ook weleens moet doen. en om het voor ons allebei leuk te houden mag dit dan ook uiteraard. Als we echter allebei geen afleiding hebben kunnen we soms met de wind in de rug wel snelheden halen van meer dan 6,5 km/uur. Het gaat echter om het in beweging zijn en niet om de snelste tijd neerzetten. In de wandeling van vanmorgen hebben we ruim 900 Calorieën verbrand en dat is weer erg goed voor de bloedsuikerwaarden. Want zoals al eerder gezegd, bewegen is zo ontzettend belangrijk als je diabetes onzer controle wilt krijgen.

Na zo’n 7 kilometer kwamen we de prachtige treurwilg tegen die als eerste foto bovenaan dit verslag staat. Ik heb iets met treurwilgen en knotwilgen. Waar het vandaan komt weet ik niet precies. Doet me denken aan oneindig landbouwgebied waarbij sloten gedecoreerd zijn met lange linten van knotwilgen en dan ineens zo’n reusachtige treurwilg die majestueus opdoemt bij een kruising of grotere plas water waarin de sloten uitkomen. Ik ben dol op dat landelijke, waarin de tijd lijkt te hebben stilgestaan. De wilgen zijn voor mij de stille getuigen van alles wat was, is en nog te gebeuren staat.

En met die overdenking sluit ik dit verslag van deze prachtige wandeling voor deze dag af.

Ps. De weermannen en -vrouwen hadden helemaal gelijk. Ik was nog geen minuut binnen of de eerste regendruppels vielen al. Waar zouden we toch zijn zonder de weermannetjes en -vrouwtjes.

Fijne dag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s