4 Mei 2019 wandeling van 11 kilometer

Vandaag, zaterdag 4 Mei 2019 een wandeling gemaakt met Tyson van 11 kilometer. Binnen de twee uur waren we weer terug. Met een gemiddelde snelheid van 5,8km per uur mag je gerust stellen dat we hebben doorgelopen.

Eerlijkheid gebied te zeggen dat we dergelijke wandelingen nog maar een paar keer hebben gedaan. Onze dagelijkse wandelingen zijn meestal tussen de 3 en 5 km per wandeling. Maar dat valt onder de categorie “uitlaten”.

De wandelingen die de moeite waard zijn om in de Pelgrimstocht vermeld te worden zijn toch wel de wat langere wandelingen, zoals vandaag of met bijzondere momenten, ontmoetingen met bijzondere of juist hele gewone mensen en prachtige plaatjes.

Vanmorgen was het koud met af en toe wat regen en heel soms een verdwaalde hagelsteen. En dat in het begin van Mei. Bijzonder.

Blijkbaar was er een wandeling uitgezet voor echte lange afstand lopers, want we kwamen onderweg veel mensen tegen die ons tegemoet kwamen lopen. Leuk om te zien. Mensen die helemaal alleen lopen, anderen die juist weer samen lopen of zelfs groepjes van wel 10 of meer mensen.

Ze hadden allemaal wel iets van een briefje bij zich waar ze op keken als als ze weer bij een kruising aangekomen waren.

Ik vraag me altijd af waarom de ene mens zo’n lange wandeling alleen loopt en anderen de gezelligheid van de groep opzoeken.

Ik loop zelf ook alleen, tenminste, niet helemaal natuurlijk. Ik heb Tyson, mijn kleine Terrier bij me. Maar die luistert alleen maar naar mijn gebrabbel en zegt nooit iets terug.

We hebben een mooie frisse wandeling gemaakt door ons dorp en de buitenrand daarvan langs de rivier en door de grienden en gorzen weer terug naar de bewoonde wereld. Op een zeker moment dook Tyson ineens het wat hogere gras in en verjoeg daarbij een prachtige mannetjes Fazant die gedacht had zich te kunnen verstoppen voor de kleine stoere terriër. Maar die heeft een goede neus en leeuwenmoed. De fazanten-man mag blij zijn dat hij de ontmoeting nog kan navertellen. Met veel kabaal vloog hij plotseling de lucht in en streek verderop in het weiland aan de andere zijde van het schapengaas weer neer. Hij zal zich vast rot geschrokken zijn.

Verderop tijdens onze wandeling kwamen wij een man tegen die ons tegemoet kwam met zijn los lopende Duitse Herder. Ik heb Tyson altijd aan een lange rollijn. Hij luistert prima, maar zijn terrierbloed zorgt ervoor dat bij snel voorbij lopende of rennende dieren een soort fanatisme getriggerd wordt dat ik liever niet zie. Dan is hij ook zo weg als de pijl uit een boog. Ook is hij als kleine pup om geen aanwijsbare reden een keer behoorlijk te grazen genomen door een grotere hond. Sindsdien is hij fervent aanhanger van het principe “de eerste klap is een daalder waard” dus als ik hem niet tegenhoud, dan gaat hij direct het gevecht aan met de andere hond. Bijzonder lastige eigenschap overigens, maar gezien zijn eigen ervaring als pup niet geheel onbegrijpelijk. Wat ik dan altijd doe is het baasje van de andere hond op afstand laten zien dat aanlijnen van de hond verstandig is. Ik doe dat door Tyson op commando netjes te laten zitten en de lijn kort te houden. Dan wachten we op de reactie van de andere hondeneigenaar en hopen dat deze de boodschap begrijpt. Vanmorgen werd ons signaal evenwel niet herkend of naar het rijk der fabelen verwezen. De Duitse Herder kwam in een soort Slow Motion beweging naar ons toe lopen (nog steeds niet aan de lijn en zijn baas meters achter hem lopend). Ik vreesde het ergste en riep nog naar het baasje van de Duitse Herder dat Tyson wel eens wat raar uit de hoek kan komen. De man lachte vriendelijk naar me en leek de ernst van de situatie niet te begrijpen. Tyson leek inmiddels wel op een Japanse Kogelvis. Hij maakte zich zo dik en groot mogelijk en zette al zijn korte haren recht overheid. Het was één grote borstel op pootjes. Het gegrom leek wel op een volwassen Grizzly Beer. Ik twijfelde echt even of de baas van de Duitse Herder zowel doof als slechtziend was. De Duitse Herder liep met een redelijke boog om ons heen en was voorzichtig maar niet echt onder de indruk van mijn kleine terriër. De baas van de Duitse Herder bleek een heel rustige man, die alle vertrouwen in zijn hond had en zich rustig voorover boog om Tyson te aaien. Ik waarschuwde hem nog om voorzichtig te zijn, omdat ik zag dat de Duitse Herder inmiddels was omgedraaid en weer richting Tyson kwam lopen. Hierop werd het gegrom nog luider en gingen ook de allerlaatste haartjes bij Tyson rechtop in de lucht. De baas van de Duitse Herder was totaal niet onder de indruk en aaide Tyson over zijn rechtop staande haren. Die was echter zo gefocust op de andere hond, dat ik mij afvraag of hij de zachte strelingen überhaupt wel gevoeld heeft.

Het is gelukkig allemaal met een sisser afgelopen en niemand is gewond geraakt. Wat rust al niet kan doen……..

Het was een mooie wandeling. Moe maar voldaan weer thuis gekomen. Een glas water en daarna een heerlijke kop koffie.

Na een uurtje rust Tyson zijn ontbijt gegeven. Ik ben nu mijn blog aan het schrijven en het enige geluid wat ik af en toe hoor is het zachte gesnurk van Tyson vanuit zijn mand naast mijn voeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s